Ewolucja i stała konstrukcja uprzęży
Uprzęże ewoluowały od domestykacji konia (pługi, wozy). Podstawowy układ niezmienny od wieków – optymalizacja komfortu i siły kończyca.
1. Głowa
Kierunek: lewo/prawo, przód/tył – system trzonka (bit) w tylnej części pyska, łączony z rzemieniem trzonka, opaską nosową, koroną głowy i opaską zasłon/zasłon. Długie „lajny” (check lines) z dwiema wodzami w ręku jeźdźca, na końcu pierścienie po obu stronach pyska łączące trzonk z bocznymi rzemieniami. Uszy w koronie, opaska czołowa – komfort i manewrowość.
2. Barki
Obroża (collar) szczelnie na barkach – główny punkt ciągnięcia ładunku. Seria rzemion łączy obrożę przy szyi. Więcej rzemion – połączenie z tyłami i brzyszem. „Hame” na grzbiecie, z „hamową kulą” – łączy górę obroży z tylną częścią uprzęży, łatwy regulacji na rozmiary konia.
3. Tyły
„Nośnik śladów” (trace carrier) wzdłuż rzemienia grzbietowego/biodrowego na tyłach, połączony z przednią obrożą pasmem grzbietowym. Grzbiet/biodro połączone z opaską pod ogonem (breeching) przez rzemię biodrowe i łączące. Całość trzyma pierścień do „leniwego rzemienia” (lazy strap) po obu stronach, u góry tylnych nóg – trzyma ślad i łańcuch piątowy niżej.
4. Brzuch
Pasmie grzbietowe, zestaw breeching u tyłów i obroża przy szyi połączone nie tylko u góry, ale też pod brzochem – stabilizacja całości. Pasmo grzbietowe z podbrzuszem (belly band), obroża z rzemieniem wodowym (pole strap) i zapięciem, breeching z regulowanym rzemieniem.