Wstęp
Dzika świnia: wysokość 1,1–1,5 m, sierść brązowa/carna, kształt jak domowa świnia, do 180 kg. Inna nazwa: dziki chlew (feral hogs). W Ameryce od 1539 r. (osadnicy europejscy do Florydy).
Bulwy (tubers)
Dzika świnia ma słabe wzrok, ale wyczucie wchu. To pozwala znaleźć bulwy pod ziemią. Wypycha nosem ziemię i kopie po czymś jadalnym. Nie wybredna – zjada wszystko jadalne, w tym bulwy. Bulwy to cebulowe części roślin rosnących pod ziemią: ziemniaki, kasztany wodne, jamy.
Korzenie i byliny (roots and forbs)
Dzika świnia je podziemne korzenie roślinności. Je kwiaty, wykopyuje korzenie i je. Wykopyuje każdą roślinę rosnącą nad ziemią i je korzenie. Forb (bylina) = roślina z szerokim liściem, system korzeniowy pod ziemią łączący rośliny.
Cebulki (bulbs)
Cebulki bylin kwiatowych i roślin = pożywienie. Cebulka = żywa część, która kiełkuje przy podwyższeniu temperatury. Jesienią roślina obumiera, cebulka spoczywa pod ziemią, wiosną kiełkuje znowu.
Owady podziemne
Jako wszystkożerca, dzika świnia je rośliny i inne zwierzęta. Zjada trupy niedawno zmarłych. Wykopyuje dżdżownice, chrząszcze, mrówki, inne owady podziemne nosem. Płaski, szeroki nos = skuteczne narzędzie do kopania.