Cechy fizyczne nietoperza:
- Ciało: kompaktowe, miękkie, elastyczne futro. Jedynie ssaki zdolne do aktywnego lotu. Budowa aerodynamiczna: długie, wąskie skrzydła zrostłe z kończynami przednimi.
- Skrzydła: cienkie, delikatne błony skórne na wydłużonych kościach palców. Błona rozciąga się między kończynami przednimi i tułowiem, a także między tylnymi i ogonem.
- Kończyny przednie: wydłużone, długie palce nośne błonę. Kciuk krótki, z pazurkiem – do wspinania i siedzenia.
- Kończyny tylne: krótsze, z pięcioma pazurkowatymi palcami. Stopy przystosowane do siedzenia i wiszenia do góry nogami.
- Ogon: różna długość i kształt, zazwyczaj długi i elastyczny. Niektóre gatunki mają błonę ogonową (uropatagium) stabilizującą lot.
- Głowa: zaokrąglona, duże, skierowane do przodu oczy. Doskonały słuch – duże, lejkowate uszy.
- Uszy: duże, lejkowate, często z traguścem (skórzanym płatkiem) przy otworze. Owłosione drobnymi włoskami – lejkowanie dźwięku.
- Zęby: ostre, stożkowate – łapanie i jedzenie owadów. Specjalny grzebień zębowy do pielęgnacji futra.
- Futro: miękkie, gęste, zazwyczaj brązowe/czarne. Niektóre gatunki z charakterystycznymi pasami/plikami.
- Wielkość: ogromna różnica: od trąbek pszczołej (kilka gramów) do nietoperza owocowego (lokalnie flying fox – ponad 1 kg).