Krowy mleczne hoduje się po mleko. Są hodowane jako zwierzęta społeczne, ale nieodpowiednia opieka prowadzi do agresji. Farmerzy muszą brać pod uwagę: warunki utrzymania, karmienie, laktację.
Ketoza (Ketosis)
-
Ketoza bydła (bovine ketosis) → brak koordynacji, agresja. Wczesna laktacja: konwersja tłuszczu na mleko obciąża organizm. 5–16% krów w stadzie dotkniętych. Objawy: odwodnienie, nadpobudliwość, ryczenie. Leczenie: roztwór deksatrozy (cukru) – przywraca glukozę we krwi.
Utrzymanie (Housing)
-
Wiele krów w boksach pojedynczych. Wysoko wydajne spoczywają 14 h/dobę. Za mały bok → stres, agresja. Krowy społeczne: 2–3 h/dobę interakcje ze stadem. Więcej przestrzeni na kontakty = mniej stresu.
Karmienie (Feed)
-
Laktujące krowy mają silny popęd karmieniowy – muszą zjeść dużo ziarna i wody, by nadrobić energię z mleka. Nieograniczony dostęp do karmy i wody zmniejsza agresję. Bariery karmowe (słupki metalowe) chronią karmę przed zanieczyszczeniem. Krowy naciskają >227 kg (500 lbs) – źle zaprojektowane bariery uszkadzają tkanki (225 lbs = 102 kg to próg uszkodzeń). Łatwiejszy dostęp = mniej urazów i agresji.
Gęstość stada (Density)
-
Bydło naturalnie tworzy hierarchie. >100 krów w jednym miejscu → agresja (trudność rozpoznawania członków stada). Zbyt gęste stado nawet przy nieograniczonej karmie = walka o zasoby. Konkurencja = niższa mleczność, walka o pozycję w hierarchii.
Cielenie (Calving)
-
Większość farmerów zabiera cielęcia od matki tuż po porodzie (cele: cielęcina, hodowla dalej, dołóż do stada). Krowy mleczne mają słabszy instynkt ochronny niż rasy mięsne. Mimo to, na pastwiskach ustawiają hierarchie ochronne. Obrona potomstwa utrudnia manipulację cielęćmi i młodych krów.