Życie w tundrze
Tundra to ogromna, bezdrzewna przestrzeń rozciągająca się na najdalej północnych partiach Kręgu Arktycznego. Określona mroźnymi temperaturami, ubogą roślinnością i ciągłymi cyklami zamarzania i odtopienia, jest jednym z najtrudniejszych środowisk na Ziemi. Zwierzęta tu żyjące wyewoluowały niezwykłe adaptacje, by wytrzymać zimno i niedobór.
Lis polarny (Arctic fox)
Lis polarny nosi gruby biały futer, dający ciepło i maskowanie na śniegu. Krótkie nogi i uszy minimalizują stratę ciepła, a charakterystyczna ciemna maska wokół oczu może pomagać redukować poświatę od lodu i śniegu.
Renifer / Karibu (Caribou)
Przedstawione w Ameryce Północnej, Europie i Azji, karibu są zbudowane do wędrowania przez głęboki śnieg. Ich długie, silne nogi i wyspecjalizowane porogi pomagają im odkrywać pożywienie pod powierzchnią, a gęste futro zimowe izoluje przed mrozem.
Wół muskowy (Musk Ox)
Wół muskowy przetrwa arktyczne zimy dzięki dwuwarstwowemu futru: długie włosy zewnętrzne odsuwają śnieg i lód, a miękka podszewka zatrzymuje ciepło ciała. Duży, garbowy bark oferuje też ochronę przed gwałtownymi wiatrami.
Niedźwiedź polarny (Polar Bear)
Niedźwiedzie polarne polega na gęstym futrze i gęstej warstwie tłuszczu, by zostać cieplymi w lodowatej wodzie. Ich duże, płetwiaste łapy działają jak wiosła, czyniąc je potężnymi pływakami zdolnymi do pokonywania dużych dystansów między płytami lodu.
Sowa polarna (Snowy Owl)
Z gęstym upierzeniem i dużymi, skierowanymi do przodu oczami, sowa polarna jest doskonale przystosowana do arktycznych zim o niskim natężeniu światła. Szerokie skrzydła pozwalają jej daleko lecieć podczas polowań na otwartej tundrze.
Te gatunki reprezentują tylko ułamek fauny tundry. Każdy z nich rozwinął wyspecjalizowane cechy, które czynią życie możliwym w jednym z najbardziej ekstremalnych siedlisk planety.