Wiele zwierząt wyewoluowało genialne sposoby na życie w wodzie lub w jej pobliżu – odporność na przemoczenie, izolacja termiczna, pływność.
- Kaczki i ptactwo wodne: Pióra posmarowane olejem z gruczołu ogonowego (preen gland) – hydrofobowe, tworzą warstwę powietrza (izolacja + pływność). Wzdzierają pióra dziobem – konserwacja.
- Bobry: Gęste, dwuwarstwowe futro: zewnętrzne grube włosy strażnicze (woskowate) + gęste podszewka. Zamkają uszy i nozdrza. Budują zatoki i domy – inżynierowie środowiska.
- Wydry: Najgęstsze futro ssaków (~100 000 włosów/cm²). Dwie warstwy zapadają powietrze – izolacja i odporność na wodę. Brak tłuszczowej warstwy podskórnej – futro robi robotę.
- Słonie: Gruba, zgrubiała skóra (do 2,5 cm) – względnie wodoodporna. Nozdrza mogą zamykać (klapki) przy nurkowaniu. Używają rylu jako schnorcela.
- Foki i lwy morskie (pinnipedia): Spalone ciało, gruba warstwa tłuszczu (blubber) – izolacja i energia. Futro (u niektórych) zapada powietrze. Nocne wypoczynek na lądzie/lodzie.
- Żółwie: Twardy pancerz (karapaks/plastron) pokryty rogowacymi łyseczkami (scutes) – wodoodporne, chroniące. Płynne ruchy pancerza.
- Krokodyle i aligatorzy: Gruba, skorzana, zbrojna skóra z osteodermami (kość w skórze) – wodoodporna, pancerzna.
- Owadki wodne: Wodomierzy (Gerridae) – hydrofobowe łuski + powierzchniowe napięcie. Nurki (Dytiscidae) – pęcherzyk powietrza pod skrzydłami (elytra) – fizyczna pławka.
Również rośliny: lotos (efekt lotusu – superhydrofobiczność liści), taros, paprocie wodne.
Woda to siła – adaptacje do niej to inżynieria ewolucyjna.