Warunki życia niewolników na plantacjach były notorycznie surowie i zdziczające. Obejmowały:
- Niedostateczne mieszkania: Niewolnicy otrzymywali prymitywne schronienia, np. małe chaty lub budki. Zazwyczaj były przeludnione, słabo wentylowane i bez odpowiedniej sanitaryi. Wielu niewolników żyło w szczelnych warunkach bez prywatności.
- Słaba sanitarya: Plantacje często nie miały odpowiednich ustrojów sanitarnych, co prowadziło do rozprzestrzeniania się chorób. Niewolnicy zmuszani byli do życia w niehigienicznych warunkach, co przyczyniało się do wysokiej śmiertelności.
- Niedostateczne pożywienie: Niewolnicy dostawali skromne i monotonne racje pokarmowe, ledwo wystarczające do przeżycia. Dieta często opierała się na mące kukurydzianej, słoninie i innych podstawach. Niedożywienie było poważnym problemem.
- Wykończenie fizyczne: Niewolnicy zmuszani do pracy długich godzin, często od świtu do zmierzchu. Praca fizycznie wymagająca: prace polowe, uprawa, budownictwo. Przeciążeni pracą bez odpoczynku.
- Brutalne kary: Surowie kary służyły kontroli i wsiewaniu strachu. Biczowanie, pobicia i inne kary fizyczne były powszechne. Uciekinierzy lub nieposłuszni stawiali się surowym konsekwencjom.
- Rozdzielanie rodzin: Rodziny niewolników często rozdzielane przez sprzedaż, kary lub kaprysy właściciela, powodując ogromny cierpienia emocjonalne i traumy.
- Brak edukacji: Niewolnicy pozbawiani szansy na edukację. W wielu miejscach zakazano im nauki czytania i pisania, bo edukacja postrzegana jako zagrożenie dla niewolnictwa.
- Zdziczenie traktowania: Niewolnicy traktowani jako mienie, nie ludzie. Bez praw prawnych, poddani ciągłemu upokarzaniu i poniżeniu.
Te warunki obrazują ciężkie ucisk i eksploatację doświadczoną przez niewolników na plantacjach, z trwałym wpływem na ich dobrostan fizyczny, psychiczny i emocjonalny.