Prewencja zagrożenia gatunków to kompleksowa strategia:
- Tworzenie i skuteczne zarządzanie obszarami chronionymi (parki, rezerwaty, Natura 2000).
- Ochrona i renowacja siedlisk (rewilding, renaturalizacja rzek, odnowa torfowisk).
- Programy odnowy gatunków (Species Recovery Plans) – cele, działania, monitoring.
- Anty-poaching: strażnicy, drony, kamery, psy, wywiad, współpraca z policją/celem.
- Hodowla conservation (ex situ) – banki genów, zoo, akwaria, ogrody botaniczne – z celem reintrodukcji.
- Korytarze ekologiczne i łączność siedlisk – przepływ genowy, migracje, ucieczka od klimatu.
- Edukacja i świadomość publiczna – zmiana postaw, redukcja popytu na produkty z dzikiej fauny/flory.
- Ugoddy międzynarodowe: CBD (Bioróżnorodność), CITES (handel), CMS (gatunki wędrowne), Ramsar (mokradła).
- Zrównoważone gospodarowanie zasobami – leśnictwo, rybołówstwo, rolnictwo przyjazne naturze.
- Monitoring i badania naukowe – wczesne wykrywanie zagrożeń, ocena skuteczności.
- Egzekwowanie prawa i kary – realne konsekwencje za naruszenia.
- Ekoturyzm odpowiedzialny – dochody dla ochrony i społeczności.
- Programy wypuszczania (reintrodukcje, restocking) – ściśle planowane, monitorowane.
- Kontrola gatunków inwazyjnych i drapieżników wsparte przez naukę.
- Angażowanie społeczności lokalnych – współzarządzanie, korzyści z ochrony.
- Kontrola chorób – szczepienia, monitoring, biobezpieczeństwo.
- Redukcja zanieczyszczeń – powietrze, woda, gleba, plastik.
- Adaptacja do zmian klimatu – migracje wspomagane, refugia klimatyczne.
Synergia tych działań na skalach lokalnej, krajowej, międzynarodowej to szansa na zatrzymanie szóstego wielkiego wyginięcia.