Bizony używają różnorodnych metod do komunikacji nawzajem.
Wokalizacje
Fuczenie: Powszechny sposób wyrażania alarmu lub agresji.
Muczenie: Używane do komunikacji między matkami a kucętami lub sygnalizowania zagrożenia.
Chrzęstanie: Często między bykami, zwłaszcza w sezonie parzenia.
Ryczenie: Głęboki, rezonujący dźwięk słyszalny na dużych odległościach.
Język ciała
Poza: Bizony używają ciała do sygnalizowania intencji, np. opuszczanie głowy i nalot jako groźby.
Ruchy ogona: Uniesiony ogon często oznacza agresję, opuszczony – spokój.
Mimika twarzy: Mogą rozszerzać oczy z lęku lub zmrużać nos z obrzydzenia.
Zapach
Oznaczenie moczem: Bizony oznaczają terytorium, mocząc widoczne obiekty.
Kopyta: Wielkie kopy zalegające na wodzie zawierają sygnały zapachowe do komunikacji.
Inne metody
Dotyk: Bizony komunikują się przez lizanie kucęt i trącanie główami.
Bizony używają tych metod do utrzymywania porządku społecznego, obrony terytorium i przyciągania partnerów. Są zwłaszcza głośne w sezonie parzenia, gdy byki ryczą i chrzęstają, by przyciągnąć samice.
Ogólnie, komunikacja bizonów to złożony system obejmujący wokalizacje, język ciała i zapach.