Historia
Podstawa rasy Shire sięga XIII wieku – silne, duże ogary z Holandii sprowadzono do Anglii, by krzyżować z mniejszymi lokalnymi kłaczkami. Efekt: solidny, silny koń zdolny nieść rycerza w zbroi. Główne użycie wojenne do XV w., gdy broń palna wypędziła konie z pola bitewnego. Przejście do rolnictwa. W połowie XIX w. import do USA.
Konformacja (budowa)
Amerykańskie Stowarzyszenie Konia Shire ustaliło standard. Kolory: czarny, brązowy, gniady, siwy, kasztanowaty. Min. wysokość 16,2 kciuka (168 cm), średnio 17,1 kciuka (175 cm). Głowa długa, chuda; szyja proporcjonalna. Grube szczęki i nadmiarowe białe znaki na ciele – wady. Grzbiet krótki, silny (nie wygięty/luźny). Boki głębokie, zaokrąglone (nie płaskie). Długie włosy wokół skoków (tzw. opierzenie / feathers) – proste, jedwabiste.
Temperament
Mimo rozmiaru – spokojne, treningowe, łagodne. Nie „gorące” ani płochliwe. Chęci do pracy, chcą podobać się po nauce. W przeciwieństwie do warmblood/hotblood (Trakehner, Purosangre) – nie drażnią się łatwo.
Przeznaczenie
Kiedyś ciężcy jeźdźcy, dziś rzadko jeżdżone. Główne: rolnictwo, transport ciężarów, wozy, pługi. Ogromna siła.
Opieka
Duże zapotrzebowanie na paszę vs mniejsze rasy. Stałe dostęp do siana i wody, przestrzeń. Jeśli box – znacznie większy niż standard. Opierzenie – pilnować, by uniknąć pododermatytisu (scratches) – infekcji bakteryjnej przy skoku.