Z kasztanowatymi futrami, białymi grzywami i ogonami, konie belgijskie (Belgian Draft Horse) robią ogromne wrażenie. Nadal popularne do pracy rolnej u Amiszy i hobbystów, służą też do rekreacyjnej jazdy w wozie i jeździectwa. Często krzyżuje się je z koniami angielskimi i innymi rasami lekkimi na konie sportowe. Krzyżowce belgijskie można spotkać na polach łowieckich lub na parkurach konkursowych. W rasie występują pewne choroby skóry, więc kupując belgijskie, upewnij się, że jest wolne od tych problemów.
Przewlekłe postępujące obrzęki limfatyczne (Chronic Progressive Lymphedema)
Choroba dotyka głównie ciężkich koni rasy wozowej: belgijskie, szajerskie, klajdesdalskie. Rzadka u percheronów. Naukowcy uważają, że ma podstawę genetyczną. Może się objawić przed 2. rokiem życia. Na początku myli się z poszwikami (zapaleniem skóry pasternowej), ale zmiany trwają i ostatecznie objęły układ naczyniowy i limfatyczny. Na pasternach powstają guzki, powodujące chromotę i wrzody. Wedle badaczy z University of California at Davis, zmiany na przednich nogach zazwyczaj łagodniejsze niż na tylnych. Z powodu trudności w ruchu konie często muszą zostać usypiane. Nie ma leczenia, ale regularne owijanie elastycznymi bielizną może zwolnić postęp. Właściciele powinni codziennie sprawdzać nogi koni, zwracając uwagę na opierzoną pasternę. U belgijskiego nie zakładaj, że nietypowe guzki to poszwiki, chyba że potwierdzi weterynarz.
Łączeniowe ropnienie naskórka (Junctional Epidermolysis Bullosa)
Powszechnie nazywane Epitheliogenesis Imperfecta (E.I.), to choroba genetyczna jawna u fołów, u których jest śmiertelna. Wedle Belgian Draft Horse Corporation of America, sierść i skóra foła szybko odchodzą od ciała, a fołe umiera lub wymaga eutanasji w ciągu tygodnia od urodzenia. Profilaktyka to jedyny "lek". Ponieważ konie noszące mutację genetyczną można testować prostym i tania analizą DNA z wyrwanego włoska, każdy koń z wynikiem pozytywnym nie powinien być hodowany.
Zapalenie skóry pasternowej (Pastern Dermatitis)
Różne regiony nazywają to inaczej: poszwiki, gorączka błotna, tłusta pięta, zatrucie rosą lub inna potoczna nazwa. Zazwyczaj pojawia się wiosną i jesienią, gdy jest mokro i błotisto. Choć belgijskie mają mniejsze opierzanie nóg niż inne rasy wozowe, nadal są narażone na poszwiki. Choroba objawia się runami i guzkami w okolicy pasterny, które mogą rozprzestrzeniać się w górę nogi. Środki dostępne bez recepty w sklepach konnych, wielu koniarzy przysięga na domowe mieszanki z siarką i przeciwzapalnymi. Jednak, ponieważ poszwiki mają wczesne objawy podobne do poważnej przewlekłej limfedemy, zadzwoń do weterynarza, jeśli znajdziesz zmiany na pasternach belgijskiego. Nawet jeśli leczysz środkami bez recepty, każdy podejrzany przypadek poszwik, który nie przejdzie w ciągu kilku dni, wymaga wizyty u weterynarza.