Grypa konna – wysoce zaraźliwa choroba dróg oddechowych
Jedna z najbardziej zaraźliwych infekcji górnych dróg oddechowych u koni. Odpowiada za duże straty ekonomiczne: koszty weterynaryjne, utrata czasu treningowego, produktywności. Szczepionki próbują kontrolować wybuchy, ale wariacje wirusa i przeżywalność na powierzchniach utrudniają zarządzanie. Po diagnozie: izolacja i higiena – najlepsza obrona przed wirusem i powikłaniami.
Charakterystyka wirusa
Wysoce zaraźliwy, często atakuje całe stada w różnym stopniu. Przenoszenie: aerosole lub wspólne narzędzia (wiadra, strzyżła). Okres inkubacji: 1–5 dni. Wirus żyje na odzieży, paszy, sprzęcie, przyczepach 2–3 dni. Koń zaraźliwy 3–6 dni po ustąpieniu objawów.
Objawy
Wysoka gorączka (powyżej 41°C), kaszel, wydatki z nosa. Możliwe obrzęki węzłów chłonnych. Wtórna infekcja bakteryjna → zapalenie płuc: wydatki zmieniają się z żółtawych na zielonkawo-żółte, gęste.
Najczęściej chorują konie 2–3-letnie, nieszczepione, zestresowane transportem, mieszaniem stad, zmianą diety i treningu.
Diagnoza
Objawy wspólne z innymi infekcjami: herpeswirus konny 1 i 4, rinowirus, streptokoki, zapalenie płuc bakteryjne, dżuma konna.
Diagnoza zazwyczaj na podstawie historii i objawów – nie zawsze trzeba znać dokładną przyczynę do leczenia, ważne wykluczyć groźniejsze. Ale precyzyjna diagnoza kluczowa dla oceny skuteczności szczepionek i zdrowia branży. Dokładniejsza: odmet z nosohórtu pod mikroskopem – izolacja wirusa.
Leczenie
Izolacja i przepuszczenie choroby – zazwyczaj 3–4 tygodnie. Gorączka >3 dni = podejrzenie wtórnej infekcji bakteryjnej (zapalenie płuc) → antybiotyki.
Profilaktyka
AAEP zaleca szczepienia półroczne dla koni z pełną serią 3 boosterów. Wiek, status kłaczy, status szczepień, ryzyko ekspozycji – decydują o strategii. Izolacja chorych i dobra higiena ograniczają rozprzestrzenianie.