Siodła angielskie w kilku stylach – każdy do innego celu: arena, skoki cross-country. Wybór odpowiedniego ułatwia jazdę. Różnice: kształt siedziska i skrzydełek (boki na koniu).
Siodło skokowe bliskokontaktowe (Close-Contact)
-
Płaskie siedzisko, skrzydełka przesunięte do przodu – ochrona nogi jeźdźca przy krótszych trzemionach. Przód i tył siodła na poziomie (stąd "płaskie"). Większość jeźdźców hunt seat i część show jumpers.
Siodło skokowe głębokie (Deep-Seated Jumping)
-
Głębsze siedzisko (tył wyżej niż przód) niż close-contact. Wybierają foxhunterzy, eventerzy, show jumperi – czują większe bezpieczeństwo. Nazywane też cross-country lub eventing. Skrzydełka krótsze, do przodu (jak close-contact).
Siodło wielofunkcyjne (All-Purpose)
-
Podobne do deep-seated (niepłaskie), ale skrzydełka dłuższe, mniej do przodu niż skokowe. Nie do specjalizacji w skokach. Zalecane przez United States Pony Club.
Siodło dresażowe (Dressage)
-
Głębokie siedzisko, długie, proste skrzydełka – do specjalistycznych ruchów w manieży (dressage). Proste skrzydełka = dłuższe trzemiona (nie skacze).
Siodło damskie boczne (English-Style Sidesaddle)
-
Kiedyś dla jeździec w spódnicach. Główka stała i skoczna (leaping head) – stała wspiera lewe kolano. Dziś nie oznacza dyscypliny – jeździ się skoki i płasko.
Siodła wyścigowe (Racing)
-
Bardzo małe, lekkie, płaskie siedzisko, krótkie, bardzo do przodu skrzydełka. Steeplechase nieco większe od płaskich wyścigów. Do wyścigów z bardzo krótkimi trzemionami. Rzadko poza torem.