Piękno i gracja lipizańskich ogierów zachwyca ludzkość od wieków. To wiąże się z bogatym dziedzictwem.
Dawna historia
Wierzy się, że starożytni przodkowie lipizanera hodowli było ponad 2000 lat temu w Karciecznie. Te konie karcieczyńskie zmieszano z rasami arabską i berbeńską (barb).
Maurzy
Maurzy zawieźli konie berbeńskie do Hiszpanii, gdzie skrzyżowano z konami hiszpańskimi. Powstał słynny koń andaluzijski starożytnej Hiszpanii.
Austriacy
W XVI wieku, gdy Habsburgowie panowali nad Hiszpanią i Austrią, silny, szybki koń był modny i użyteczny. Arystokracja austriacka przywiezła hiszpańskie konie andaluzijskie do hodowli dworskiej. Jedna stadnina założona w Lipicach (Lipizza) – stąd nazwa rasy.
Rozpad imperium austriackiego
1918 – upadek starego imperium austriackiego, Lipica w rękach Włoch. Stado lipizanerów podzielone równo między Włochów i Austriaków.
II wojna światowa
Częste bombowania pod Wiednią zagrażyły lipizanerom. Generał George S. Patton, zapalony jeździec, zgodził się uratować stado i przenieść do Niemiec. Ogiery wróciły do Wiedeńskiej Szkoły Jazdy w 1955.
Dziś
Lipizańskie ogiery to serce Wiedeńskiej Szkoły Jazdy Hiszpańskiej, trenowane w najwyższej szkole dressage. Czasem podróżują do innych krajów na wystawy. Istnieją też inne turnusy pokazowe z tą rasą w USA.