Ksenofont, antyczny grecki historyk i strateg, opisał idealne cechy konia w traktacie „O jeździectwie”. Uważał za najważniejsze:
- Głowę i szyję: proporcjonalne do wielkości, szeroka czoło, mocna szyja płynnie przechodząca w barki.
- Oczy: duże, jaskrawe, wyraziste – wskazują na czujność i inteligencję.
- Nostre: szerokie i otwarte, ułatwiające oddychanie przy wysiłku.
- Usta i wargi: zdrowe jadra, mocny, równy żuchwa, miękkie wargi.
- Klatkę piersiową i barki: szeroka, głęboka klatka (pojemność płuc); mocne, pochylone barki dla swobodnych ruchów.
- Grzbiet i poślizg: prosty, silny, bemuszony grzbiet z dobrze wspartym poślizgiem.
- Nogi i kopyta: długie, proste, proporcjonalne nogi ze mocnymi stawami i ścięgami; dobrze ukształtowane kopyta z mocnym rogiem.
- Temperament: łagodny, uczynny do treningu, odważny charakter.
Obserwacje Ksenofonta wpływały na praktyki jeździeckie przez wieki i wciąż są aktualne w ocenie koni.