Materiały do woźnicstwa zależały od epoki, regionu i przeznaczenia. Ogólny podział:
Koń
- Ciało: Drewno, głównie dąb lub jesion, z elementami metalowymi do uprzęży i podków.
- Nogi: Kości i mięśnie, kopytka z keratyny (białko).
Wóz
- Rama: Drewno, zazwyczaj dąb/jesion – siła i trwałość.
- Koła: Drewniane piasty, szpice, obręcze, często z obręczami żelaznymi na lepsze przyczepność i odporność na zużycie.
- Nadwozie: Deski drewniane lub wicker do przewożenia ładunków, czasem z metalowymi wzmocnieniami.
- Szczytule (szczegi): Drewniane, łączone z uprzążą konia, często wzmocnione metalem.
- Inne elementy: Paski i liny skórzane do uprzęży, żelazo/stal na gwoździe, śruby, Beschläge.
Wariacje historyczne
- Wozy starożytne: Surowce proste: gałązki, winorośle, koła z całych kłów lub desek.
- Wozy średniowieczne: Rozwój: metal na obręcze, osie, Beschläge.
- Epoka wiktoriańska: Większa sofisticacja, żelazo, elementy dekoracyjne.
Ważne: Materiały często dyktowała dostępność lokalna.
Np.:
- Europa: Dąb, jesion (siła), żelazo łatwo dostępne na Beschläge.
- Azja: Bambus, lokalne drewna, metal rzadziej.
Koń i wóz to dowód ludzkiej innowacyjności i zasobności przez historię – wykorzystanie dostępnych materiałów do stworzenia narzędzia transportu i handlu.