Camoflage: Wiele wędkarzy łączy się niezwykle dobrze z otoczeniem. Ich ciemne ciała, a czasem bioluminescencyjne przynęty sprawiają, że trudno je zauważyć w głębokim, ciemnym oceanie.
Bioluminescencyjna przynęta: To ich najsłynniejszy mechanizm obronny. Przynęta, która często jest zmodyfikowanym promieniem płetwy, przyciąga ofiarę i może również służyć jako odwrócenie uwagi dla drapieżników. Nagły błysk światła może zaskoczyć drapieżnika, co daje wędkarzom szansę na ucieczkę.
ostre zęby: Wędkarza mają ostre, spiczaste zęby, które są doskonałe do łapania ofiary, ale można je również wykorzystać do wywołania bólu drapieżnikowi.
Kolce obronne: Niektóre gatunki wędkarzy mają kolce na swoich ciałach, które można wykorzystać do obrony. W niektórych przypadkach te kolce mogą być jadowite.
Rozmiar i morfologia: Niektóre gatunki wędkarzy są stosunkowo duże i zastraszające, co może powstrzymać mniejsze drapieżniki. Ich niezwykłe, czasem groteskowe występy mogą być również odstraszające.
Głębokie siedlisko: Głęboki ocean jest trudnym środowiskiem dla większości drapieżników, więc same siedlisko wędkarza oferuje pewną ochronę.
Uwaga: Podczas gdy adaptacje te oferują pewną obronę, wędkarze wciąż są ofiarowane przez różne drapieżniki, w tym rekiny, kalmary i inne większe ryby.
Podsumowując, wędkarze nie aktywnie „chronią” się w sposób, w jaki robią to inne zwierzęta. Zamiast tego polegają na kombinacji kamuflażu, bioluminescencji, ostrych zębów i ich trudnych siedlisk, aby uniknąć ofiary.