Czy woda studzienna jest lepsza od kranowej?
Może być – nie zawiera chloru/chloramin, ale musi być testowana. Studnie nie są monitorowane jak sieć wodociągowa.
Kluczowe czynniki
- Głębia studni: głębokie (> 30 m) – mniej zanieczysznień powierzchniowych (nawozy, bakterie). Płytkie – ryzyko większe.
- Twardość (minerały): woda studzienna często twarda (dużo Ca, Mg). Trudniej regulować pH, może nie pasować do ryb miękkowodnych.
- Brak chloru – duży plus, nie trzeba kondycjonera na chlor.
- Aeracja konieczna: woda studzienna uboga w tlen, nasycona CO₂/H₂S. Aeruj 2–3 h przed wlaniem (kamień powietrzny, wylewanie z wysokości).
- Testy obowiązkowe: pH, KH, GH, NH₃, NO₂, NO₃, Fe, Mn, H₂S, metale ciężkie. Zrób przed pierwszym użyciem i okresowo.
Kiedy odradzać?
- Studnia płytka w rejonie rolniczym (ryzyko azotanów, pestycydów).
- Wysokie żelazo/mangan (brązowy nalot, trzeba aerować i filtrować).
- Siarkowodór (zapach jaj) – trudne do usunięcia.
Praktyczna rada
Jeśli woda studzienna ma dobre parametry po aeracji – świetny, darmowy zasób. Jeśli problematyczna – lepiej woda RO + remineralizator lub woda kranowa + kondycjoner.