Wstęp
Niektóre zebry nie mają pasków. W stadium młodości rekin zebrowy ma żółtawe pasma na ciemnym ciele, ale po dojrzałości kolor blednie do żółci, szarości lub brązu, a pasma zamieniają się w małe ciemne plamy. Dlatego dorośli myli się z rekinem leopardowym. Ale rekin zebrowy ma dwa nieomylne cechy: ogon prawie tak długi jak ciało i wyraźny grzbiet biegnący wzdłuż całego ciała.
Rozmiar i długość życia
Rekin zebrowy to średniej wielkości rekin. Niektóre mają 60 cm, ale długie, płaskie ciało dorasta do ok. 2,4 m. Waga 16–20 kg. Może żyć do 30 lat w naturze, choć średnia w niewoli to połowa tego. Średnio ok. 20 lat.
Położenie
Rekiny zebrowe to gatunek solny, preferujący rafy tropikalne i ciepłe wody przybrzeżne. Ocean Indyjski oraz południowe i zachodnie części Pacyfiku to najczęstsze miejsca występowania. Pływacy i nurkowie w wodach przybrzeżnych Japonii i Australii mogą je spotkać.
Dieta
Rekiny zebrowe to wszystkożercy – jedzą mięso i rośliny. Dieta zazwyczaj bardziej mięsna: ryby, owoce morza (ślimaki, krewetki, krabby). Mogą jeść kalmary i węże morskie. Ich węże-podobne ciała ułatwiają pływanie w małych szczelinach raf w poszukiwaniu kąsków. Polują w nocy, dzień spoczywają na dnie.
Rozmnażanie
Rekiny zebrowe rozmnażają się przez składanie jaj. Samce przekazują nasienie za pomocą rurowatych przyrostków na płetwach piersiowych, zwanych "klasperami". Po przekazaniu nasienia samice składają ok. 10 nawodnionych jaj, pokrytych niciami przyczepnymi do dna. Jaja wykluwają się po 5-miesięcznej inkubacji na młode ok. 45–50 cm długości.
Drapieżniki
Choć rekiny zebrowe mają niewielo naturalnych wrogów, ludzie są największym zagrożeniem. Gatunek łowiony na mięso (do mąki rybnej, świeże i solone suszone). Płetwa i wątroba cenione. Oprócz ludzi, większe rekiny (byk, tygrysi) też je polują jako pożywienie. To ludzkie spożycie doprowadziło do statusu zagrożonego.