Wstęp
Kalmary to bliscy krewni węży (octopus). Obie grupy to wysoce inteligentne mięczaki i drapieżne wszystkożercy. Większość gatunków kalmarów ma 8 ramion i dwa rąby – dłuższe, bardziej elastyczne, kończące się szerokim, pałeczkowatym lub "dłoniastym" końcem.
Rąby
Rąby kalmarów wyewoluowały z przodkowej stopy mięczaka. Służą jako narządy zmysłowe i do manipulowania przedmiotami.
Funkcja
Rąby i ramiona służą do chwytania ofiary i obrony przed drapieżnikami. Większość kalmarów jest pelagicznych (wolno pływających), więc ramiona i rąby rzadziej służą do pełzania niż u gruntowców jak węże.
Ssaki (ssawki)
Ramiona i rąby pokryte są narządami ssącymi, składającymi się z łodygi/pierścienia, ssawki i twardych, chitynowych haczyków. To czyni kalmary mniej bezpiecznymi w obsłudze niż węże, które haczyków nie mają.
Chwytanie ofiary
Kalmarn używa haczykowatych ssaków do chwytania ofiary, zwłaszcza by złapać i trzymać wolno pływające ryby. Haczyki zwiększają siłę chwytu. Kalmary jedzą ryby, skorupiaki i inne mięczaki.
Ucieczka od drapieżników
Haczykowate ssaki służą też defensywnie – pomagają złapanym kalmarom manewrować, by mogły ugryźć drapieżnika twardym, ostrym dziobem.
Miłość kalmarów
W wielu gatunkach dolna strona lewego "pazurka" samca w dojrzałości płciowej przekształca się w hektokotylus – organ, którym przekazuje paczki nasienia samicy podczas trytów i parzenia.