Chrząszcz Diorhabda elongata – biologiczna walka z tamaryskim
Diorhabda elongata (chrząszcz tamaryskowy / Mediterranean tamarisk beetle) żeruje na tamarysku (cedrze solnym). Zasięg siedliska pokrywa się z rośliną. Naturalnie: Europa Południowa, Afryka Północna, Bliski Wschód, Rosja Południowa. Wprowadzony do USA na wyzwanie inwazyjnego tamarysku.
Zasięg naturalny
Kraje nad Morzem Śródziemnym – gorące, czasem suche. Tamarysk wytrzymuje te warunki i mało deszczu. Siedlisko sięga Bliskiego Wschodu i Rosji Południowej.
W Stanach Zjednoczonych
Wprowadzony do Stanów Południowo-Zachodnich i Kalifornii, gdzie tamarysk stał się inwazyjny. Siedlisko: suche, bezdrożne puszynne obszary Arizony, Utah, Nevada, Kalifornii. Małe opady, mała roślinność – podobne do macierzystych terenów.
Rozkwita w siedlisku pustynnym
Chrząszcz i tamarysk dobrze się czują w pustynnych regionach Afryki Północnej, Bliskiego Wschodu i USA. Chrząszcz to biologiczna metoda kontroli – redukuje populację tamarysku do 85%, pozwalając rodzimym roślinom na powrót.
Konkurencja o tamarysk
Chrząszcz nie jest jedynym żerującym na tamarysku w USA. Konkurent: cycadowce (leafhopper). W badaniu cycadowce tak dobrze radziły sobie w gorącu, że wywołały zagłodzenie chrząszczy. Ponieważ chrząszcz żeruje wyłącznie na tamarysku, nie szuka alternatyw, gdy roślina zniknie.
Efektywność biologicznej kontroli zależy od dynamiki populacji i konkurencji.