Homarus americanus – gdzie żyje humar meński (atlantycki)
Zakres: NW Atlantyk – od Nowej Zelandii (Newfoundland) po Cape Hatteras, Karolina Północna. Nazywany też humarem amerykańskim lub meńskim. Siedlisko: od płytkich stref przybrzeżnych po krawędź szelfu kontynentalnego.
Zakładki (Nursery Grounds)
Wody płytkie < 50 cm (20 cali) – zaglębienia dla młodych. Gruboziarnisty osad, żwir, kamienie, skaliste brzegu blisko wysp i ujść rzek – schronienie przed drapieżnikami. Młodzie z pancerzem < 3,8 cm (1,5 cala) chowają się w korzennych macierzach roślinnych (np. Cape Cod) – jedzenie i schronienie.
Młodociane (Juveniles)
Strefa międzyprzypływowa (intertidal) – schronienie dla młodocianych ograniczanych do schronienia i tych poruszających się po bazalcie. Nakładki skał i głazów – ochrona (University of Maine).
Dojrzałe i poddojrzałe
Pancerz 3,8–8,9 cm (1,5–3,5 cala) – obszary przybrzeżne i odległe od brzegu. Na szelfie: kanyony podwodne >700 m (40 fathomów) – dom dla dorosłych, poddojrzałych i samic z jajami. Duże osobniki sezonowo migrują z głębin do płytkich wód w ciepłe miesiące.
Wokół portów i ujść: kopią norę w mudzie 60–80 cm głęboko, zamykają wylot osadem. Przezimowują w substratach ilastych przez miesiące.
Zrozumienie siedliska kluczowe dla zrównoważonego łowstwa i ochrony.