Bielugi rozpoznawalne po białej skórze. Brak grzbietowej płetwy. Zaokrąglone, szerokie głowy z dużymi czołami. Płetwy wiosłowate, ogon z wcięciem. Samce do 4,5 m, samice ~4,3 m. Samice do 900 kg, samce do 1360 kg.
Siedlisko
Głównie Arktyka i subarktyka – wody lodowate, do –35 °C. Lubią pływać między płytami lodu i górkami lodowymi. Często w wodach przybrzeżnych, tak płytkich, że ciało ledwo przykryte. Pływają też głębiej. Wiele populacji lato w dorzeczach rzek i cieplejszych estuariach. Badania Sea World: bielugi doskonale adaptują się do ciepłej wody słodkiej i zimnej morskiej.
Rozpowszechnienie
Arktyka i subarktyka: Ocean Arktyczny, morza przyległe, Morze Ochockie, Zatokę Alaski, Zatokę Baffina, Zatokę Hudsona, Zatokę Św. Wawrzyńca, Morze Beauforta, Morze Beringowe. Zaobserwowane 960 km w górę rzeki Yukon (Kanada) i 2000 km w górze Amuru (Rosja) w określonych porach roku. Też w rzece Św. Wawrzyńca (Kanada).
Adaptacje
Specjalne cechy do przetrwania:
• Zwolnienie tętna przy nurkowaniu – oszczędność tlenu.
• Tłuszcz (blubber) pod skórą – >40% masy ciała. Streamlining, izolacja, rezerwa energii – kluczowe w ich siedlisku.
Źródła pożywienia w siedlisku
Różne ryby: łosoś, eulachon, szprot, char, tomkod, języczak piórkowy, dorsz arktyczny i saffron, śledź, mięczaki, owoce morza, białoryby. Dieta zależy od dostępności w danym siedlisku.
Zagrożenia
Główni drapieżnicy: orka i człowiek. Największe zagrożenie: polowanie ludzi. wrażliwe na zanieczyszczenia. Ruch statków, hałas, choroby, zaleganie na brzegu. Zmiany klimatu (ocieplenie) mogą zmuszać do zmiany siedlisk.