Żaby duchowe (rodzina Heleophrynidae) dzielą się na zaledwie sześć gatunków – dwa z nich uznane za krytycznie zagrożone przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN). Ochrona naturalnego siedliska jest kluczowa dla przetrwania tych płazów, a zrozumienie ich środowiska – niezbędne do skutecznego ich chronienia.
Rozprzestrzenienie geograficzne
Znaleźć żabę duchową w bagnie czy strumieniu u nas jest niemożliwe. Są endemiczne wyłącznie dla jednego regionu – Republiki Południowej Afryki (według Uniwersytetu w Michigan). Nawet tam szansa na spotkanie ich jest minimalna, chyba że uda się na najdalej południowy wschód kraju – i całego kontynentu – gdzie wznosi się pasmo Gór Drakensberg.
Typy siedlisk
Góry Drakensberg oferują zróżnicowane siedliska: lasy, łąki i strumienie – to jedyne naturalne środowisko wszystkich gatunków żab duchowych. Nie boją się wysokości: występują zarówno na płaskich łąkach u stóp gór, jak i na szczytach – aż do 3000 m n.p.m. (według Animal Life Resource).
Kluczowe cechy środowiska
Zimne, szybkie strumienie górskie są niezbędne – żaby duchowe przywierają do kamieni dużymi poduszkami na palcach, by nie zostać poniesionymi prądem. Zimna woda jest krytyczna dla kurpiał, które rozwijają się wolno – 2–3 lata (według EDGE). Łąki i podłoga lasu dają doskonałe maskowanie.
Zagrożenia
Wyciąga drzew w Drakensberg prowadzi do erozji i osadu, co zanieczyszcza wodę i podnosi jej temperaturę – grozi to cyklowi rozrodu, bo kurpiale giną przed dojrzewaniem. Ekoturystyka (turystyka w nieodkrytych regionach) oraz grzybica chytrydiokóza (chytridiomycosis) gwałtownie zmniejszają populacje (EDGE).
Perspektywy
Żaba duchowa stoi przed wyginięciem: dwa gatunki (żaba Hewitta i żaba Rose) są krytycznie zagrożone (stan na marzec 2010). Istnieje nadzieja: EDGE proponuje strefy buforowe przeciwko wyciągce i ekoturystyce oraz monitorowanie populacji pod kątem grzyba chytrydowego.