Rozpad Pangei, superkontynentu sprzed ok. 200 mln lat, głęboko wpłynął na ewolucję i rozkład gatunków na całym świecie:
- Dywergencja i endemizm: Gdy lądy się oddalały, kiedyś połączone populacje izolowały się, prowadząc do ewolucji dywergentnej i powstawania gatunków ograniczony do konkretnych regionów.
- Radiacja adaptacyjna: Fragmentacja stworzyła zróżnicowane siedliska i nisze ekologiczne, pozwalając organizmom dywersyfikować się na formy przystosowane do lasów, łąk, pustyn i ekosystemów wodnych.
- Wydarzenia wikariancji: Rozdzielenie lądów podzieliło ciągłe zasięgi na izolowane grupy, często dając nowe gatunki, gdy populacje ewoluowały niezależnie.
- Powstanie korytarzy migracyjnych: Ruchy tektoniczne stworzyły mosty lądowe i korytarze, np. Cieśninę Beringową, umożliwiające wymianę gatunków między kontynentami.
- Wymieranie i utrata endemików: Niektóre gatunki nie przystosowały się do zmieniających się warunków lub nie skonkurowały z nowo powstałymi gatunkami, prowadząc do wymierań. Endemicy stali się szczególnie wrażliwi na zakłócenia siedlisk.
- Wpływ na rozmieszczenie roślin: Przesunięcia klimatu i dostępności wody zmieniły strefy roślinne, zmuszając niektóre gatunki do adaptacji, inne do wymierania.
Podsumowując, rozpad Pangei był główną siłą napędową ewolucji i dywersyfikacji gatunków, kształtując dzisiejsze odrębne ekosystemy i bioróżnorodność.