Wstęp
Skinki niebieskojęzykowe – głównie australijskie, hodowane weltweit. Niebieski język = ostrzeżenie drapieżników (blef, skinki bezpieczne). Nietypowo: żyworodne (nie jaja). Kilka gatunków o różnych cechach.
Gatunki
Tiliqua gigas – Skink nowogwinejski/indonezyjski
Jedyny poza Australią (Wyspy Południowo-Wschodnioazjatyckie). Szaro-brązowy, nieregularne pasma ciemnobrązowe.
Tiliqua multifasciata – Skink centralnoaustralijski
Piaskowo-brązowy, szerokie pasma brązowe na grzbiecie, czarne znaki za oczami. 39–44 cm. Pustynie i lasy tropikalne Australii. Różnorodna dieta: owady, małe kręgowce, kwiaty.
Tiliqua nigrolutea – Skink plamisty
Ciemne wzory na bladozielonym ciele – kamuflaż w lesie. 60 cm. Wszystkożerny: kwiaty, owoce, małe zwierzęta. Krzyżuje się z podgatunkami T. scincoides. 4–10 młodych.
Tiliqua occipitalis – Skink zachodniaustralijski
Krótszy ogon, 49 cm. Błado szary, plamiste pasma, czarne znaki oczne. Suchy klimat Zachodniej Australii. Poluje na wolne ofiary (pająki) i nieruchome (jagody).
Tiliqua scincoides – Skink wschodni/północny/tanimbar
Kilka podgatunków: wschodni, północny, tanimbar. Podobne pasma, kolorystyka się różni. Średnio 60 cm, wszystkożerne. Suchi klimaty, ale też farmy i ogrody przydomowe.