Gdy ludzie rzadziej polowali, a bardziej uprawiali ziemię, dzikie szczury odkryły: u ludzi = jedzenie i schronienie. W Europie najechały – zatrudniano łowców szczurów. W Anglii Królewski Łowca Szczurów Jack Black hodował dziwne odmiany kolorystyczne: albino, czarne, łosie, szare, oznaczone. Sprzedawał jako zwierzaki – „fancy rats”. Powstały kluby, stowarzyszenia.
Szczury Starego Świata
- Brązowe szczury norweskie (Rattus norvegicus) wyparły czarne (Rattus rattus) – nazywane szczurami dachowymi, domowymi, żeglarskimi. Oba od starożytności; norweski pewnie pierwszy udomowiony. Niektórzy hodowcy trzymają oryginalne linie.
Typy kolorystyczne futra
- Fancy rats – wiele kolorów. Od „to fancy” = lubić. Grupy na całym świecie. Hodowcy wyhodowali nowe kolory/wzory. Jednokolorowe: błękitne, agouti, czekoladowe, liliowe… Wielokolorowe na bazie białej: hooded, variegated, silvered, masked, irish.
Typy tekstury futra
- Standard: krótkie, gładkie. Rex – kędzierzawe (włącznie z wąsy). Satin – dłuższe, miękkie, błyszczące. Nude – prawie łysy. Velveteen – miękkie, falowane. Harley – długie falowane.
Typy budowy ciała
- Standard AFRMA: długie ciała 20–25 cm, dobra waga, długie się skracające ogony. Hodowcy złamali: bezogoniowe, karlikowe, dumbo. Dumbo – duże uszy na bokach głowy, nie na górze.
Inne typy „szczurów”
- Szczury kangurowe i olbrzymie – wyglądają jak bobry, łapane do handlu. Olbrzymie kangurowe (tylko Południowa Kalifornia) – zagrożone, nielegalne. Gambiańskie szczury workowate (~2,7 kg, Afrika) – trzymane, ale niedomestykowane = gorsze zwierzaki.