Perlit i wermikulit to najpopularniejsze środki inkubacyjne dla jaj gadów i ptaków. Oba utrzymują wilgoć w pojemniku na jaja i hamują rozwój grzybów. To lekkie minerały, które pęcznieją pod wpływem ciepła. Perlit to szkło wulkaniczne zawierające 2–6% wody. Podgrzane do ok. 870°C (1600°F) pęcznieje 4–20-krotnie. Wermikulit to glina – minerał silikatowy, zwietrzała forma glowowytu. Pęcznieje i kurczy się ze zmieniającą się wilgocią.
Waga
Po ogrzaniu perlit zamienia się w ultralekką, białą, puszystą substancję przypominającą polistyren. Cząsteczki mogą być drobne jak kurz – u niektórych powodują problemy oddechowe. Nawet duże granulki perlitu rozkładają się na kurz. Wermikulit po ogrzaniu cięższy od perlitu, trzyma się w miejscu w pojemniku inkubacyjnym – łatwiejszy w obsłudze.
Przechowywanie wilgoci
Wermikulit trzyma wodę lepiej niż perlit – cząsteczki gliny wchłaniają nadmiar wilgoci. Ale glina skleja się w grudki i nie uwalnia wystarczająco wody do inkubatora by utrzymać wilgoć. Wermikulit nieznacznie sciemnia przy większej wilgoci. Perlit stopniowo uwalnia wodę, utrzymując wilgoć, ale pozostaje biały mokry i suchy – trudno rozpoznać, czy warunki dość wilgotne. Suchy perlit może chłonąć wilgoć ze skorup jaj, powodując ich osuszanie i kolaps od środka.
Gryby
W czystej formie perlit i wermikulit to środka sterylne hamujące grzyby. Niektóre odmiany wermikulitu z ogrodniczych/zoologicznych mogą zawierać glebę – wprowadza pleśnie i grzyby, gnijące dno jaj. Perlit ma pH neutralny, wermikulit zasadowy (7,0–9,5) – to wada wermikulitu, bo pleśnie i bakterie preferują środowisko zasadowe.
Mieszanie
Ulubiona opcja profesjonalnych i amatorskich hodowców: mieszanka perlitu i wermikulitu – balansuje zalety i wady. Wermikulit dłużej używany jako środek inkubacyjny, więc wielu hodowców woli większą jego proporcję. Proporcje: do 3 części wermikulitu na 1 perlitu, choć 2:1 i 1:1 coraz popularniejsze.