Python piedbald – rzadka mutacja kolorystyczna
Python piedbald to rzadka mutacja kolorystyczna pythona kuliowego. Odkryty w naturze w latach 60. (Afrykańscy wioskarze zabili dużego samca). Ponownie w latach 80 – ekspert znalazł 2 sztuki, sprzedano kolekcjonerom. Od tamtej pory cenne dla prywatnych kolekcjonerów.
Opis
Wzorzec piedbald: czarno-białe plamy. Duże czysto białe sekcje z małymi czarnymi plamami, fragmenty naturalnej barwy między nimi. To główna przyczyna wartości. Naturalna barwa pythona kuliowego: plamy brązowe. Piedbald: 90–180 cm, grube ciało. Hodowcy selekcyjnie krzyżują pod piedbald.
Siedlisko i zasięg
Dzikie piedbaldy z Ghany i Togo (Afryka), ale można spotkać gdzie indziej. Teoretycznie nie powinny przetrwać (brak kamuflażu), ale niektóre przeżywają i rozmnażają. Python kuliowy: łąki i lasy zachodniej/centralnej Afryki. Zbieractwo w latach 90 dało niewielką liczbę piedbaldów.
Dieta i drapieżniki
Dzikie piedbaldy: polowanie z zasadzki. Odważne wzorce utrudniają polowanie. Jedzą drobne/średnie gryzonie (szczury, myszy). Drapieżniki: kobre czarne, duże drapieżne ptaki, afrykańscy drapieżnicy.
Cykl życia
W naturze samice składają 1–11 jaj, owijają się wokół nich 2 miesiące. Młodzi >30 cm przy urodzeniu. Po wylęgu matka zostawia je. Samice mogą składać co rok, dojrzałość od 27 mc do ok. 30 lat. W naturze ~20 lat, piedbaldy krócej. W niewoli >40 lat.