Boa constrictor – duży, niejadowity wąż
Boa constrictor – rodzimy w Ameryce Południowej i Środkowej, głównie Kolumbia. Samce dorosłe: 1,8–2,4 m, samice o 0,3–0,6 m dłuższe. Kilka podgatunków – nieco większe/mniejsze. Wielkość determinuje, co wąż potrafi połknąć.
Dieta w naturze
Je wszystko, co dość małe by połknąć i trawienie: małpy, szczury, ptaki, jaszczurki, inne gryzonie, nawet dziki świnie. Umiejętność wspinania i życia na gruncie rozszerza zasięg polowań.
Dieta w niewoli
Najczęściej szczury lub króliki – zależnie od wielkości. Młode: młode szczury, dorośli: duże szczury. Bardzo duże samice – króliki. Reguła: ofiara nie szersza od najszerszego miejsca ciała węża. Ofiary: żywe, odmrożone, zabite – boa i tak może dusić martwą ofiarę.
Polowanie
Język – „węch”, termiczne jamki na twarzy („heat pits”) wykrywające ciepło. Nocne – polują na inne zwierzęta nocne.
Duszenie
Zamiast jadu – duszenie. Owija się wokół ofiary, z każdym wydechem dociska mocniej, do zadławienia. Połyka całą. Mimo braku jadu ma zęby – chwyt ofiary i obrona.
Adaptacyjność
Jak inne węże domowe, boa może przetrwać w naturze, jeśli klimat podobny do rodzimiego. Widoczne np. we Florydzie – populacja dzikich, nieorodowych węży. Dieta: gryzonie, ptaki, jaszczurki rodzimie dla regionu.