Wstęp
Wścieklizna to wirus przenoszony zazwyczaj przez ugryzienia zwierząt. Przenosi się z miejsca ugryzienia do mózgu, zazwyczaj prowadząc do śmierci, jeśli nie leczona. Wściekliznę mogą przełykać i przenosić wszystkie ssaki, ale choroba rzadko występuje u wiewiórek, informuje Missouri Division of Health. Unikajcie wiewiórek zachowujących się dziwnie, ale pamiętajcie, że wścieklizna jest znacznie częstsza u lisów, skunków, bydła, nieszczepionych psów i kotów, szopów, świstaków i nietoperzy.
Objawy wścieklizny u wiewiórek
- Objawy wścieklizny u wiewiórek i innych dziczych zwierząt nie mogą zostać niezawodnie ustalone przez obserwację, donosi National Center for Disease Control. Trzymajcie się z dala od każdego dziczwierzęcia, które wydaje się zdeszorientowane, nieplaśnie lub chore – może przenosić inną chorobę. Objawy mogą obejmować: lenistwo, zachowanie zatarte, obfite ślinienie lub skrajną agresję.
Rodzaje wścieklizny
-
Wścieklizna cicha (paralityczna)
Charakteryzuje się luzem szczęki i pieniąc się u pyszczka. Zwierzęta mogą cierpieć na paraliż gardła lub tyłów, informuje Missouri Division of Health.
-
Wścieklizna gniewna
Zwierzęta wydają się maniacalne, nadpobudliwe, chwytają, gryzą lub drapą wszystko, co napotkają na drodze.
Pierwsza pomoc po ugryzieniu
- Zakładajcie, że ugryzienie dziczwierzęcia jest wściekłe, dopóki nie udowodniono inaczej. Wścieklizna prowadzi do niemal pewnej śmierci bez leczenia, a nawet ugryzienie wiewiórki należy traktować jako potencjalnie zagrażające życiu. Natychmiast umyj ranę wodą z mydłem i udajcie się na najbliższy SOR. Będziecie musieli przejść serię szczepionek w ciągu sześciu miesięcy, jeśli zwierzę nie zostanie złapane lub zabite.
Ustalenie, czy wiewiórka jest wściekła
- Osoby ugryzione przez wiewiórkę lub inne dzicze zwierzę powinny skontaktować się z najbliższym inspektorem ochrony przyrody i zgłosić incydent. Służby spróbują złapać lub zabić zwierzę w celu badań. Weterynarz uśpi zwierzę, usunie i zamrozi głowę, a następnie wyśle do akredytowanego laboratorium państwowego do badania mikroskopowego. Nie próbujcie sami łapać ani zabić potencjalnie wściekłego zwierzęcia, chyba jako ostateczność. Unikajcie strzałów w głowę lub zgniecenia jej, bo identyfikatory wścieklizny znajdują się w tkance mózgowej.
Wskazówki
Szczepionka przeciwwściekliznowa po ekspozycji (PEP) jest skuteczna, jeśli podana niezwłocznie. W Polsce wścieklizna u wiewiórek jest ekstremalnie rzadka, ale każde ugryzienie dziczwierzęcia wymaga konsultacji lekarskiej.