Wiewiórki drzewne to gryzonie należące do rodziny Sciuridae. Są powszechne w Ameryce Północnej i Europie, naturalnie występujące w środowiskach leśnych. Wiewiórki drzewne mogą się różnić wyglądem i być brązowe, czarne lub wielobarwne. Podobnie jak wszystkie gryzonie, wiewiórki są podatne na kilka chorób i infekcji.
Bieluńca u wiewiórek
Choroba bieluńca może być noszona przez dzikie wiewiórki w rzadkich przypadkach. Bieluńca powoduje zapalenie mózgu i może doprowadzić do śmierci zwierzęcia, jeśli nie zostanie wyleczona na czas. Choć bieluńca teoretycznie może zostać przeniesiona od zainfekowanych wiewiórek na ludzi, ryzyko to jest wyjątkowo niskie.
Wiewiórki zainfekowane wirusem bieluńca wykazują nietypowe zachowanie, takie jak agresywność lub nieporuszalność. Każde zwierzę, w tym wiewiórki, które zachowuje się dziwnie, należy unikać i podejrzewać o noszenie bieluńca.
Fibroma wiewiórkowy (kłuaczyca)
Fibroma wiewiórkowy, zwana też kłuaczycą wiewiórkową, to choroba powodująca duże guzki na skórze kilku gatunków wiewiórkowatych. Jest wywoływana przez wirus i może szybko rozprzestrzeniać się między zwierzętami. Często fibroma jest przenoszona przez komary i przekazywana przez ukąszenia owadów.
Zgłaszano przypadki fibromy w południowych USA oraz w wschodnich Kanadzie. Choć choroba może się rozprzestrzeniać między zwierzętami, nie jest uważana za zagrożenie dla ludzi. Kontakt z zainfekowanymi wiewiórkami należy jednak ograniczać do minimum.
Dżuma gryzończa
Dżuma gryzończa to choroba występująca u wielu małych zwierząt, w tym u wiewiórek. Jest wywoływana infekcją bakterii Yersinia pestis i przenoszona przez owady, takie jak pchły i kleszcze.
Choć narażenie w USA jest rzadkie, dżuma gryzończa może zostać przeniesiona na ludzi i powodować ciężkie objawy, w tym obrzęk węzłów chłonnych i wysoką gorączkę. To zakażenie bakteryjne może się nasilić i zagrozić życiu. Jeśli antybiotyki zostaną podane na czas, mogą wyleczyć zainfekowaną osobę.
Choroby metaboliczne kości
Choroba metaboliczna kości powstaje, gdy wiewiórki nie mają dostępu do odpowiedniej diety naturalnej. Może się ona ujawnić, gdy wiewiórka jest trzymana w niewoli z dala od swojego naturalnego środowiska. Bez odpowiedniej ilości witaminy D, wiewiórka zaczyna cierpieć na stany zapalne stawów i kości. Ponieważ uniemożliwia to zwierzęciu poruszanie się, choroba metaboliczna kości stawia wiewiórkę w zagrożeniu.
Aby zapobiec chorobie metabolicznej kości, wiewiórki w niewoli są ścisło monitorowane i mają dostęp do terenów zewnętrznych, gdzie dostępne są słońce i naturalne pożywienie. Witaminy można dodawać do diety wiewiórki, by odwrócić skutki choroby.