Kiedyś wiewiórka szara występowała wyłącznie w Ameryce Północnej. Jej sprowadzenie do Wielkiej Brytanii przez wiktoriańczyków wpłynęło na przetrwanie wiewiórki czerwonej, gatunku rodzimego w Europie.
Wiewiórki czerwone
Wiewiórka czerwona (Sciurus vulgaris) jest rodzimą w Europie i Azji. Jej populacja w Wielkiej Brytanii maleje, gdzie polowania, choroby i gospodarka leśna przez lata wpłynęły na ich liczebność.
Wiewiórki szare
Wiewiórka szara (Sciurus carolinensis) jest rodzimą w północno-wschodniej części Ameryki Północnej. Po raz pierwszy wprowadzono ją do Wielkiej Brytanii w 1876 roku i odtąd się rozwinęła, zgodnie z serwisem Squirrels.Info poświęconym brytyjskim wiewiórkom.
Rozmiar
Wiewiórka szara, która może osiągnąć prawie 60 cm długości z ogonem, jest większa od czerwonej, mierzącej ok. 45 cm. Brytyjskie wiewiórki szare ważą średnio 550 g, podczas gdy czerwone w Wielkiej Brytanii ważą od 200 do 300 g.
Aktywność
Wiewiórki szare spędzają więcej czasu na poszukiwaniu pożywienia na ziemi i są bardziej odważne. Z kolei wiewiórka czerwona zazwyczaj przebywa wysoko na iglastych drzewach, co sprawia, że jej dieta jest bardziej ograniczona.
Dieta
Jedną z przyczyn wzrostu populacji wiewiórki szarej w Wielkiej Brytanii przy jednoczesnym spadku liczebności czerwonej jest dieta. Wiewiórki szare są bardziej przystosowawcze i potrafią jeść pokarmy, które są nietrawne, a nawet toksyczne dla wiewiórki czerwonej, według Wildlife Online.