Mastodony, prähistoryczne krewniaki dzisiejszych słoni, wymarły z powodu kombinacji czynników, a nie pojedynczej przyczyny.
Zmiany klimatu: Przesunięcia w stronę cieplejszego, surowszego klimatu w późnym pleistocenie zmieniły siedliska i ograniczyły dostępność pożywienia.
Utrata siedliska: Lasy ustąpiły miejsce łąkom i pustyniom, ogranicząc dostęp do liści i gałązek, które mastodony preferowały.
Konkurencja: Inne roślinożercy, w tym mamuty, rywalizowały o te same zasoby.
Polowanie ludzi: Wczesni ludzie polowali na mastodony dla mięsa i materiałów, co prawdopodobnie przyczyniło się do spadku populacji.
Choroby: Nowe patogeny wprowadzone przez ludzi lub migrujące gatunki mogły rozprzestrzeniać się po stadach mastodontów.
Niska różnorodność genetyczna: Ograniczona zmienność genetyczna sprawiła, że mastodony gorzej adaptowały się do zmieniających się warunków i chorób.
Te czynniki razem doprowadziły do ich wymierania około 10–11 tysięcy lat temu.