Drapieżniki z kłami to różnorodna grupa wymarłych drapieżnych ssaków (Carnivora), które posiadały długie, sztyletowate górne kły. Te duże kły wystawały z górnej szczęki i zazwyczaj były ząbkowane na tylnej krawędzi, co czyniło je idealnymi do cięcia i rozszarpywania.
Należą do różnych wymarłych rodzin i podrodzin ssaków drapieżnych. Oto najbardziej znane:
1. Smilodon
Jeden z najbardziej ikonicznych kotów z kłami. Żył w Ameryce Północnej i Południowej w późnym mioceenie i pleistocenie. Smilodon miał niezwykle długie i wygięte górne kły (aż do 28 cm). Potężne mięśnie szczęki i specyficzne zębienie pozwalały mu skutecznie polować na duże roślinożercy.
2. Homotherium
Inny kociak z kłami, blisko spokrewniony ze Smilodonem, ale o zasięgu globalnym. Istniał w mioceenie i pleistocenie. Kły były proporcjonalnie krótsze (15–20 cm). Polował na duże zwierzęta, używając ostrych zębów i mocnej szczęki.
3. Megantereon
Kociak z kłami zamieszkujący Eurazję w mioceenie i pliocenie. Posiadał stosunkowo krótsze kły (10–15 cm), ale i tak imponujące. Polował na średnich roślinożerców.
4. Thylacosmilus
Drapieżnik z kłami z rzędu marsupialnych (Metatheria), endemik Ameryki Południowej w mioceenie. Miał wyraźne górne kły przypominające Smilodona, ale mniejszy rozmiar. Polował na małe i średnie zwierzęta.
5. Barbourofelis
Drapieżnik z kłami z rodziny Nimravidae (pokrewnych kotów), zamieszkujący Amerykę Północną i Eurazję w mioceenie. Nimrawidy miały długie, masywne ciała i specyficzne zębienie. Barbourofelis posiadał lekko wygięte, sztyletowate kły do polowania na małe i średnie ssaki.
To tylko kilka przykładów drapieżników z kłami istniejących w erze kainozoicznej. Ich wyjątkowe zębienie i adaptacje łowieckie pokazują ogromną różnorodność i role ekologiczne drapieżników w pradowych ekosystemach.