Wiewiórki szare (Sciurus carolinensis) żyją w lasach liściastych, ale dobrze radzą sobie też w borach iglastych. Aktywne cały rok, mieszkają w samodzielnie budowanych gniazdach (drey). W ich bezpieczeństwie szukają schronienia przed pogodą i wychowują młode. Rzadziej wykorzystują dołe w starych drzewach.
Budowa gniazda
Wiewiórka szara buduje własne wodoodporne gniazdo (drey), splatając gałązki, liście, korę, mch, porosty, trawę, pióra i sierść. Zewnętrzna warstwa to splączone gałązki, wnętrze miękkie z piór, trawy, liści, sierści, porostów i mchu. Średnica 25–45 cm, niektóre do 60 cm. Wyglądają jak kule. Oba rodzice budują gniazdo.
Wygląd i maskowanie
Wiewiórki często maskują gniazdo liśćmi. Budowane w górnej 1/3 korony drzewa, zazwyczaj w widle gałęzi – stabilność przy wietrze. Jesienią, po opadaniu liści, gniazda widoczne jako duże kuliste kule liści. 1–3 rodziny wiewiórek może mieszkać w jednym gnieździe poza sezonem rozmnażania.
Gniazda w dołach drzew
Wiewiórki są oportunistyczne i preferują doła w starych drzewach (klony, klony, dęby, wiąz). Doła dają lepszą ochronę. Często gniazda zimowe lub legowiska. Wiewiórka wyściela doł trawą, liśćmi, sierścią, piórami, a nawet papierem. Często mają osobne gniazda letnie i zimowe. Młode wychowane w dołach mają 2,5 razy wyższą przeżywalność niż w gniazdach liściastych (dane Clemson University).
Cechy gniazd i zachowania
Wiewiórki potrafią przebyć do 80 km w poszukiwaniu idealnego siedliska. Jako zgrabne chomiki, znajdą miejsce z bogatym pokarmem, zbudują gniazdo i zagospodarują zapasy w pobliżu. Zapasy kopią w ziemi. Wiewiórki mają 1–2 mioty rocznie. Gdy młode dorastają, uczą się budować własne gniazda.