Samice ptaków zdwajają legowisko w odpowiedzi na odebranie ich jaj lub niedawno wylęgłych piskląt. Praktyka ta jest powszechna wśród hodowców kaczorów i papug. Ptaki dzike zdwajają legowisko, by zapewnić przetrwanie gatunku, zwłaszcza po tym, jak drapieżniki zjadają jaja lub pisklęta. Zdwajanie legowiska jest stresujące dla samicy, bo obciąża jej organizm, dlatego właściciele samic w niewoli nie powinni zmuszać ich do drugiego legowiska rok po roku.
Ptaki domowe
Miłośnicy ptaków, zwłaszcza papug, często zabierają jaja lub pisklęta, by zmusić rodziców do zdwojenia legowiska. Dzięki temu uzyskują więcej piskląt w sezonie. Hodowca zazwyczaj sam wychowuje zabrane pisklęta. To zwalnia samicę do inkubacji i wychowania drugiego legowiska. Pisklęta karmione z ręki rosną wśród ludzi i stają się wyjątkowo udomowione. Stają się wspaniałymi pupilami, ale wymagają dedykowanego trybu karmienia do odstawienia. Zazwyczaj karmi się je co 3 godziny. W takich przypadkach samica zdwaja legowisko z konieczności, bo nie wie, co stało się z jajami lub pisklętami.
Gatunki dzike
Gatunki dzike, np. przepiórka wirginijska, zdwajają legowisko po tym, jak drapieżniki lub zła pogoda zniszczą pisklęta. Tylko 32–44% gniazd przepiórek kończy się sukcesem, a samice składają jaja, aż odniosą sukces lub skończy się sezon legowy. Zdwajanie legowiska jest powszechne u większości gatunków ptaków, bo gwarantuje przetrwanie każdego typu ptaka.
Chorowe składanie jaj
Chciwe młode samice czasem składają jaja bez przerwy. Dotyka to często papug, jest częste u papużek falistych, papużek kokosowych i nymphików, ale występuje też u szarych papug, kakadu i ara. Dostępność pożywienia, długość dnia i zachowanie partnera stymulują składanie jaj. Hodowcy muszą usunąć warunki stymulujące legowisko, by zapobiec chorowemu składaniu i zdwajaniu. Takie warunki to ciemne, zamknięte przestrzenie, np. gniazdówki.
Ratowanie gatunków
Zagrożone gatunki można uratować od wymierania hodowlą w niewoli. Wymuszone zdwajanie legowiska jest konieczne u takich gatunków, jak sokołek maurytański, którego populacja spadła do 4–6 sztuk. Intensywny program hodowli i reintrodukcji, rozpoczęty w 1973 r., zwiększył liczbę do ok. 650. W 1998 r. gatunek przestał być zagrożony.