W „Sokole Federigo” nastroj na początku jest radosny i uroczysty, odzwierciedlając bogate i pychowe życie Federiga. Gdy jego fortuna upada i poświęca swój ulubiony sokół, by nakarmić ubogą córkę, ton staje się smutny. Nastraj staje się wzruszający podczas ich cichego pożegnania i pozostaje zadumany, gorzko-słodki i pełen żalu do końca opowiadania.