Puszczyk polarny (Bubo scandiacus) – ptak tundry i Arktyki – korzysta z elementów abiotycznych na wiele sposobów:
- Polowanie – obserwatorie: drzewa (krzewiaste willowe), kamienie, pagórki, skrzydła budynków – punkty widokowe do skanowania terenu w poszukiwaniu lemingu i gryzoni.
- Noclegi i gniazdowanie: porzucone budynki, stodoly, skaly, wywierzchliska – schronienie przed wiatrem i śniegiem; gniazdo = dołek w mechu/piasku na wyżynie.
- Migracja – nawigacja: pasma górskie, linie wybrzeży, duże rzeki – punkty orientacyjne (mapa kognitywna).
- Termoregulacja: gęste pióra (także na nogach i palcach), upierzona woskowata, **wyкопywanie dołków w śniegu** (snuggling) – schronienie przed wiatrem, redukcja konwekcji.
- Kamuflaż: biała poszura (samce prawie czysto białe, samice z kroplami) – idealne maskowanie na śniegu i lodzie.
- Źródła wody: częściowo odlodzone rzeki, jeziora, poliny – picie i kąpiel (pilnowanie piór).
Te interakcje to przykład **ekologii behawioralnej** – ptak aktywnie ksztaltuje swoje użycie środowiska abiotycznego.