Ostatni żywy dodo widziano w 1681 r. na wyspie Mauritius, ok. 800 km wschód od Madagaskaru. Wiedza o gatunku ograniczona – naukowcy nigdy nie zbadali żywego okazała. Jednak kilka czynników na pewno przyczyniło się do wyginięcia.
Ograniczony zasięg
Mały zasięg to problem współczesnych gatunków zagrożonych – mógł przyczynić się do upadku dodo. Ptak występuwał tylko na Mauritius (788 km² – ponad połowa Rhode Island, najmniejszego stanu USA). Nawet w dobrych czasach mogło żyć tam tylko niewielka populacja.
Polowanie
Portugalia i Holandia kolonizowały wyspę od początku XVI w. Byli pierwszymi ludźmi na wyspie – dodo nie bały się ich. Były ciekawskie, często podchodziły do ludzi. Były duże i wolne. Idealne cele. Relacje historyczne opisują masowe gony na rzeź.
Drapieżniki allochtoniczne
Ludzie przynieśli inne zagrożenia. Zwierzęta obce: koty, psy, świnie, małpy – przybyły z osadnikami. Miały swobodę na wyspie i zagrażały jajom i pisklętom. Gniazda dodo były na ziemi – jedynie wykopane dołki wyłożone trawą. Łatwe pożywienie dla wprowadzonych zwierząt.
Selekcja naturalna
Brak realnych zagrożeń przez tysiące lub miliony lat sprawił, że dodo nie mogło przetrwać przyjazdu ludzi. Dodo spokrewnione z gołębiami, ale nigdy nie opanowało lotu. 90 cm wysokości, do 23 kg wagi. Gdy zagrożenie przybyło do Mauritius, dodo nie miało sposobu na obronę i wyginęło. Wedle American Museum of Natural History (jedyny szkielet dodo na świecie) – ptaki żyły w lasach. Brak lotu oznaczał też brak możliwości szukania jedzenia, gdy ludzie niszczyli ich lasy.
Brak ochrony
Los dodo mógłby być inny, gdyby przetrwało do XX w. Organizacje jak Międzynarodowe Stowarzyszenie Ochrony Przyrody (IUCN) istnieją od końca lat 40. XX w. Dodo nie miało nikogo, kto dbałoby o jego przetrwanie.