Karankawa – plemię z Zatoki Meksykańskiej i ich schroniska
Karankawa to plemię/grupa Indian żyjących w Teksasie przy Zatoce Meksykańskiej. Pierwotnie notowani w XVI w., na koniec XIX w. całkowicie wyginięli. Historycy fascynują się ich życiem, zwłaszcza schroniskami.
Typy schronisk (sezonowe)
- Zima: proste – kilka gałęzi pochylonych na siebie, spanie pod nimi.
- Lato (osada stała): solidniejsze – grubsze gałęzie wbijane w ziemię, całość przykryta liśćmi lub plecionymi maczami z trawy. Gdy czas pozwalał – skóry jeleńowe na zewnątrz.
Geografia i migracje
- Zawsze w dzisiejszym Teksasie, przy Zatoce Meksykańskiej.
- Galveston, Corpus Christi, Zatoka San Antonio.
- Zimą migrowali do cieplejszych rejonów, zostawiając schroniska – wracali latem.
Cecha charakterystyczna
- Kształt okrągły, dach kopułopodobny.
- Gałęzie gięte ręcznie na okrągło, splatane.
- Pokrycie: trawa, liście, skóry – ochrona przed deszczem/wiatrem.
- Trwałe – stoją miesiącami nawet bez opieki.
Funkcja
- Tylko do spania i ochrony przed zimnem.
- Latem: ciągły ruch, polowanie, zbieractwo – w schronisku tylko nocą.
- Zimą: rodzina wewnątrz, ciepło.
- Nigdy nie służyły do innych celów. Często porzucane przy migracji.
Wymiary
- Karankawa: bardzo wysocy – relacje podróżnych: ponad 2,1 m (7 stóp), historycy: min. 1,8 m (6 stóp), także kobiety.
- Schroniska: wysokość ≥ wzrost mieszkańców, szerokość 1,8–2,1 m (6–7 stóp) – cała rodzina.