Zebra finche (Taeniopygia guttata) to urocze, osobowe małe śpiewaki, często hodowane jako ptaki domowe. Gdy wychowywane z innymi ptakami, np. czyrką towarzyską (Lonchura domestica), młode zebra finche przejmują cechy cudzego gatunku, wzbogacając własną pieśń – duża wariacyjność w podstawowej strukturze.
Opis
Mały śpiewak: pomarańczowe nogi i solidny pomarańczowy dziób (jaśniejszy u samców). Samce i samice łatwo odróżnialne kolorystyką. Samica: głównie szara na skrzydłach i górze ciała, biała pierś i brzuch. Obie płci: czarne pasy pod oczami, ogony paskowane czarno-biale. Samce: czarno-białe pasy pod gardłem, czarny pasek na piersi, pomarańczowe plamy na policzkach, rdzawe boki z białymi kropkami. Młodzie obu płci podobne do samicy, ale czarne dzioby zamiast pomarańczowych.
Siedlisko rodzimy
Dzikie zebra finche w Australii i pobliskich wyspach Pacyfiku Południowego. Dobrze przystosowane do życia na pustyni, choć znoszą szerokie spektrum siedlisk dzięki naturalnej odporności i odporności na choroby. Gregarious – duże stada. Główna pokarm: nasiona rodzimych traw i roślin.
Niewola
Zachowują naturę społeczną, przyjemne ptaki domowe. Wolą towarzystwo innych ptaków od ludzi, zazwyczaj nie lubią dużo obsługi – łatwe, „hands-off” zwierzęta. Dieta: głównie nasiona, proso popularne. Uzupełnianie: świeże zielone (szpinak), owoce (jabłka, banany). Stały dostęp do czystej wody, regularne czyszczenie klatki.
Mieszkanie
Klatki/awiarie: min. 50 cm przestrzeni do lotu. Pokarm i woda łatwo dostępne do częstych wymian. Huśtawki, posady, zabawki – aktywność i radość. Sepia – zainteresowanie i wapń. Unikaj klatek mosiężnych – toksyczność.