Identyfikacja
Papudze purpurowogłowe (Psittacula cyanocephala), zwane też papudzą pierścieniową lub papugą purpurowogłową, to kolorowe ptaki rodem z Indii, Nepalu, Bhutanu i okolic. Popularne jako ptaki domowe dzięki atrakcyjnemu upierzeniu i wysokiej inteligencji (według Avian Web), ale wymagają regularnego treningu posłuszeństwa, by zapobiec niechcianym lub agresywnym zachowaniom.
Dorastają do 33–35 cm. Obie płcie mają zielone ciała. Samce: wąski czarny pierścień wokół szyi, purpurowa głowa, czerwone plamy na barkach, czarne pasy pod podbródkiem, długie jaskrawo niebieskie ogony z białymi końcówkami. Górny dzióbek żółtawopomarańczowy, dolny ciemniejszy. Samice: żółtawozielone ciała, żółte dzioby, szarobłękitne głowy, zielone skrzydła.
Historia, siedlisko i dieta
Wedle Johna Huntera Farrella (Towarzystwo Papug Australii), papudze purpurowogłowe hodowane jako ptaki domowe od tysięcy lat. W naturze: otwarte lasy i gęste lasy; w niewoli: wspólne wolarnie i duże klatki. Ptaki chętnie zbierają pokarm z ziemi. Dzikie: pąki liściowe, kwiaty, owoce, orzechy, nasiona. Domowe: pelety, warzywa, orzechy, nasiona, owoce. Unikaj orzeszków ziemnych – mogą nosić grzyba aspergillosis, śmiertelnego dla papug.
Pielęgnacja
Czułe na zimno – potrzebne cieple, osłonięte miejsce. Codziennie świeży pokarm i woda, cotygodniowe dokładne czyszczenie klatki (zabawki, naczynia, drążki). Ciekawe i energiczne – różnorodne zabawki. Skłonne do gryzienia – pilnowaj, jeśli latają po domu: ryzyko pożarów i urazów przez kable elektryczne.
Problemy behawioralne
Muszą być socjalizowane wczesnie. Źle socjalizowane często przywiązują się do jednej osoby, stają się agresywne wobec innych. Pisczą, gdy przerażone. Ponieważ potrafią mówić, Avian Web sugeruje nauczanie mowy, by ograniczyć piszczenie. Hodowla trudna – nie są dobrymi rodzicami, często opuszczają młode.