Gołębie pocztowe, znane też jako gołębie homingowe, były używane jako posłanie, zwłaszcza podczas I wojny światowej. Obdarzone są niesamowitym zmysłem nawigacyjnym, pozwalającym im określać kierunek, i wrodzonym zmysłem czasu. Gołębie pocztowe mają też doskonałą pamięć co do swoich legowisk (baz domowych) i potrafią pokonywać długie trasy bardzo szybko.
Kompas gołębia
Gołębie pocztowe mają wewnętrzny zegar i wewnętrzny kompas. Opierają się o położenie słońca na niebie, by określić upływ czasu. Ten system utrzymuje je w ruchu podczas długich podróży. Wewnętrzny kompas opiera się na polu magnetycznym Ziemi, podobnie jak zwykłe ptaki wędrowne.
Orientacja wizualna (Visual Landmarking)
Gołębie pocztowe używają mocy orientacji wizualnej, by śledzić, gdzie są i gdzie idą. Mają zdolność uczenia się i zapamiętywania krajobrazów w pobliżu swoich legowisk i innych znanych celów.
Posłanie w wojnie
Gołębie pocztowe są szeroko znane z umiejętności przewożenia wiadomości na duże odległości. Służyły tej usłudze w I wojnie światowej dla wojsk brytyjskich i USA. Ponieważ radio nie było jeszcze wynalezione, a prowadzenie telefonów w pewnych terenach niemożliwe, te ptaki były używane przez dowodzących do komunikacji między różnymi polami bitwy. Każdy gołębi otrzymywał wiadomość w miniaturowej kapsułce przywiązanej do nogi. Wrogowie zauważający ptaki z wiadomością natychmiast starali się je zestrzelić zanim dotrą do celu. Gołębie pocztowe były dalej używane w późniejszych wojnach przez wiele krajów.
Inne ciekawostki
Gołębie pocztowe mają niesamowity wzrok i potrafią latać ekstremalnie daleko z prędkością do 80 km/h (50 mph). Znane są przypadki pokonania 1600 km (1000 mil) w ciągu 2 dni. Jeśli wzrok gołębia, zdolny do widzenia światła ultrafioletowego, zostanie ograniczony, gołębie uciekają do wąchu, by znaleźć drogę. Jednak wąch nie jest tak skuteczny jak wzrok.