Nie ma dowodów naukowych na to, by dzikie indyki (Meleagris gallopavo silvestris) były intelektualnie przewyższające swoje odpowiedniki domowe. Obie populacje należą do tego samego gatunku i różnią się głównie cechami wyselekcjonowanymi przez człowieka – indyki domowe są większe, szybciej rosną i mają więcej mięsa piersiowego, co wiąże się z ograniczoną zdolnością do lotu i mniejszą aktywnością.
Dzikie indyki wykazują jednak niezwykłą plastyczność behawioralną i zdolność adaptacji do zmieniających się warunków środowiskowych. Potrafią rozpoznawać zagrożenia, zapamiętywać lokalizacje źródeł pożywienia, a nawet uczyć się od doświadczeń negatywnych, np. unikać obszarów, gdzie spotkały się z drapieżnikami lub łowcami. Ich instynkty przetrwania są ostrojsze, co wynika z presji selekcji naturalnej.
Podsumowując: inteligencja jako zdolność poznawcza jest porównywalna, ale dzikie indyki lepiej radzą sobie w warunkach naturalnych dzięki wzmocnionym instynktom i uczeniu się przydatności.