Rojna u kotów wywołują trzy typy rojników i objawia się wypadaniem sierści oraz podrażnieniami skóry. Rojniki to mikroskopijne pasożyty żywiące się krew kota, preferujące miejsca, gdzie skóra jest najcieńsza. Najczęstsze to rojniki uszne.
Rozpoznawanie
Kot z rojną ma skórę surową, świerzbącą, w miejscach łysinę – skóra może krwawić. Najczęściej wokół uszu, na brzuchu i w okolicy pachwiny. Na sierści widać drobinki (rojniki) oraz żółtawsko-pomarańczowe larwy.
Rojna głowy
Wywołana przez rojniki wiercące. Pojawiają się bolesne, czerwone łysiny na czoele i u podstaw uszu. Rojniki zabija się maścią pasożytobójczą, przy silnym stanach zapalnych dodaje antybiotyki.
Rojna łuskowata („chodząca forfora”)
Przyczynią są rojniki Cheyletiella poruszające się pod łuszkami naskórka. Zazwyczaj na brzuchu. Leczy się sprejami lub olejkami, częstym czesaniem i antybiotykami.
Rojna uszna
Bardzo powszechna, wywołana przez rojników usznych. Objawy: gęsty brązowy wosk i świąd uszu. Rojniki są zbyt małe, by widzieć gołym okiem – weterynarz diagnozuje po badaniu i oczyszczeniu uszu. Stosuje się krople uszne.
Profilaktyka
Rojniki są wysoce zaraźliwe. Najlepsza profilaktyka to unikanie zarażenia. Rojniki przeżywają w domu i na ludziach – należy prać pościel, dokładnie sprzątać, dezynfekować tapicerję i dyfony środkami przydatnymi do walki z rojnikami.