Historia husky
Syberyjski husky historycznie hodowany w północno-wschodniej Azji jako wytrzymały pies łyżwiarzy. Prawdopodobnie u plemienia Czukczów. Przyjazne, otwarte usposobienie – od ławek łyżwiarzy po ratownictwo i terapię. AKC: rasa w 1908 r. w wyścigu All-Alaskan Sweepstakes (656 km) i w Arktycznej Jednostce Poszukiwawczo-Ratunkowej w II wojnie światowej. AKC uznał rasę w 1930 r., grupa robocza.
Wygląd ogólny i charakter
Pies roboczy: dobrze umięśniony, chudy, bez nadwagi. Samce i suki średniej wielkości/wagi – mocni, ale śliskowi. Wszystkie kolory (czarny do białego) dozwolone, ale cechy północne: uszy stojące, luźno zakrzywiony, pędzelkowaty ogon, kompaktowe, dobrze owłosione ciało. Ruch niemal bez wysiłku, lekki, łatwy, ale mocny chód.
Wielkość i proporcje
Samce < 59,7 cm (23,5 cala) w kłębie; suki 51–56 cm (20–22 cale). Łopatka ułożona do tyłu – przednie nogi pod kątem do gruntu, nie prostopadle. Tylne kwadra: proste, sztywne, nigdy nie kóziokształtne ani wygięte, umiarkowanie rozstawione, równoległe. Proporcje umiarkowane, wyrafinowane, mocne, ani grube ani słabe.
Szczegóły
Podwójna sierść średniej długości, gruba, ale nie maskująca proporcji i linii grzbietu. Podsierść miękka, gęsta; włos zewnętrzny prosty, nie szorstki. Ogon pionowo w górę przy uwadze, luźny w relaksacji. Różne oznakowanie twarzy dozwolone.