Zwierz bryndacz (brindle) to taki, który ma sierść łososiową lub szarą z ciemniejszymi pasami. Bryndacja występuje u wielu gatunków: psy, konie, koty. Jest cechą genetyczną, więc może wystąpić u jednego rodzeństwa, a nie u drugiego. Hodowcy zainteresowani kolorem bryndacym krzyżują psy celowo, by uzyskać ten wzór. Np. u welsh corgi Pembroke cztery kody genetyczne determinują kolor sierści. Jeden z nich – Base Pattern – może być tan (rudawy) lub bryndacz.
Kody kolorystyczne
U wielu psów kolor sierści determinują cztery grupy genów: Base Pattern (wzór bazowy), Distribution (rozkład), Merle i Pigment (barwnik). Z tych czterech Base Pattern decyduje, czy pies będzie bryndacz, czy jednokolorowy.
Hodowla zwierząt bryndaczych
Gen bryndacji ma złożoną genetykę. Np. u dogów niemieckich: krzyżowanie w pełni genetycznego fawn (łososiowego) z pół-fawn-pół-bryndacz daje 75% fawn, 25% bryndacz. Pełny fawn z pełnym bryndaczem – 100% bryndacz. Pełny fawn z pół-bryndaczem-pół-czarnym – brudne fawn i brązowo-czarne.
Koń bryndacze w historii
Rasy koni bryndacznych odgrywały rolę w historii przez 100+ lat. Wczesne odniesienia z Argentyny. 1877 r. M.V. Pereyra opisał konie „barcino” – ciemnożółta sierść z pasmem grzbietowym. Prawdopodobnie pasma pokrywały całe ciało, jak dzisiejsze zebry. Barcino porównywano do „chorreado” – innego rodzaju pasistego, podobnego do dzisiejszych bryndaczy.
Częściowa bryndacja u psów i koni
U niektórych ras psów częste częściowe wzory bryndace – wynik dziedziczenia genetycznego (sekcja 2). U koni rzadziej, a uważa się, że wynika z wad rozwoju sierści, a nie genetyki. To jedna z różnic między bryndacją psów i koni.