Japoński akita to pies obfity w osobowość, a Japończycy widzą w nim symbol odwagi i szczęścia. Zazwyczaj żyją 10–12 lat. Jako pies użytkowy, rasa służyła jako pies policyjny, strażniczy, narty i polowy. Ze względu na funkcje i rozmiar – potrzebują dużo ruchu. Codziennie jeden długi spacer lub 2–3 krótsze.
Historia
Rasa nazwana od regionu w Japonii, skąd pochodzi. Pierwszy akita do Ameryki przywiezła Helen Keller – prezent rządu japońskiego w latach 30. II wojna światowa drastycznie zmniejszyła populację – 1945 r.: zaledwie 20 czystorasoowych akit w Japonii. Od tamtej chwili dbało o stabilizację liczebności, rasa stała się znana światowo. W Ameryce hodowla różniła się od japońskiej – powstała odrębna rasa: amerykańska akita.
Wygląd
Duży, kwadratowy, mięśnisty pies, łatwy do rozpoznania po ogonie zakulonym nad grzbiet. Samce: do 54 kg (120 funtów), średnio 71 cm (28 cali) wysokości. Suki nieco mniejsze: 50 kg (110 funtów), 66 cm (26 cali). Podwójna sierść: gruba, szorsta wierzchniego pokrywa miękką podsierzczą. Kolorystyka: od czarno-białej, przez brązowo-białą, bryndową, do pinto.
Temperament
Akity ochronne i bezstraśne. Rasa inteligentna, wymaga starannego treningu – zróżnicowanego i niepowtarzalnego. Potrzebuje silnego właściciela potrafiącego dyscyplinować; akita z natury dominująca i zawsze dąży do bycia liderem. Afekcyjna i lojalna wobec znanych ludzi i zwierząt, ale nie dogaduje się z obcymi psami i może być dystansowana do nieznajomych. Wymaga cierpliwej i starannej socjalizacji.
Zdrowie
Akity skłonne do określonych chorób – głównie układu autoimmune: problemy ze stawami, alergie, dysplazja stawów biodrowych, reumatoidalne zapalenie stawów, problemy ze skórą, sierścią, oczami. Choroby autoimmunologiczne to te, w których antyciała atakują własne komórki – czysta reakcja wewnętrzna lub skutek uboczny walki z nowotworem/wirusem. Najczęstsze u ras czystych – przy dyskomforcie konieczny weterynarz.