Wygląd fizyczny
Angielskie gońce normalnie mierzą 53–69 cm wysokości i ważą 18–29 kg. Ich futra składają się z krótkich i twardych włosów. Istnieje kilka możliwych wariantów kolorystycznych tej rasy, w tym: błękitny i biały z kropkami; czerwony i biały z kropkami; trójkolorowy z kropkami; czerwony i biały; biały i czarny. Według Amerykańskiego Klubu Kennel, nadmiarowe ilości czerwonego i czarnego uważane są za wadę przy wystawach. Ogonami są średniej długości.
Temperament
Angielskie gońce znane są z bycia silnymi psami łowieckimi ze względu na swój węch. Właściciele często opisują je jako inteligentne, aktywne i lojalne. Znane są z dążenia do zadowalania właścicieli i dobrze dogadują się z innymi psami. Angielskie gońce są bardzo aktywne, co oznacza, że zazwyczaj lepiej radzą sobie ze starszymi dziećmi, bo mogą być zbyt gwałtowne w zabawie z młodszymi.
Właściwe warunki życia
Angielskie gońce potrzebują dużo miejsca do biegania i zabawy, co oznacza, że nie są zalecane do życia w mieszkaniu. Powinny żyć na farmie lub posiadłości, by zapewnić wystarczająco dużo ruchu na świeżym powietrzu. Jeśli żyją w domu, muszą być wyprowadzane na szybkie jogi codziennie, inaczej mogą stać się destrukcyjne i napięte. Angielskie gońce mają tendencję do goniący za nowymi i dziwnymi zapachami, dlatego muszą być na smyczy, jeśli są w nowym terenie. Przy odpowiednich warunkach życia rasa ta zazwyczaj żyje 11–12 lat.
Historia
Pochodzenie angielskiego gońca sięga angielskiego foxhounda. United Kennel Club po raz pierwszy uznał tę rasę w 1905 roku pod nazwą English fox and coonhound. Nazwa wybrano ze względu na podobieństwo rasy do amerykańskiego i angielskiego foxhounda. Rasa była powszechnie używana do polowania na lisy wtedy i wciąż jest dziś. Zmienność kolorów i wyglądu to co odróżnia angielskie gońce od innych ras.